اطلاعیــه

اطلاعیــه

زخم پای دیابتی راجدی بگیریم

 

مرکزمشاوره و ویزیت رایگان

 درمان وپیشگیری از زخم پای دیابتی

تحت نظر تیم پزشکی

 

جهت نوبت دهی وکسب اطلاعات بیشتر به سایت ZAKHMEDIABETI.BLOGFA.COMمراجعه ویاباتلفنهای 9-44669077وتلفن همراه[phone] تما س حاصل فرمایید.

تهران-اکباتان-فاز2-بلوک5-مجتمع پزشکی وخدماتی خانه دیابت

همه چيز درباره زخم پاي ديابتي

زخم پاي ديابتي سالانه در 2 درصد افراد ديابتي ايجاد مي‌شود كه اگر علاوه بر ديابت سيستم عصبي پا نيز درگير شود شيوع زخم پا به 7 درصد افزايش مي‌يابد. اگر فردي نيز دچار زخم پا بوده و زخم بهبود يافته باشد احتمال ابتلاي دوباره تا 50 درصد افزايش مي‌يابد.

يك فوق تخصص بيماري‌هاي غدد گفت:‌ پاي فرد ديابتي خودبه‌خود زخمي نمي‌شود بلكه عوامل زيادي در آن دخيل هستند كه كنترل نشدن قند خون يكي از اين عوامل است. در صورت كنترل نشدن قند خون برخي مكانيسم‌هاي ايمني بدن دچار اختلال شده و احتمال ابتلا به عفونت‌ها افزايش مي‌يابد و در پي آن زخم ايجاد مي‌شود.
 
دكتر مهرنوش ذاكركيش با بيان اين كه طول مدت بيماري ديابت هر چه افزايش يابد احتمال ابتلا به زخم پا بيشتر مي‌شود، اظهار كرد: زخم پاي ديابتي سالانه در 2 درصد افراد ديابتي ايجاد مي‌شود كه اگر علاوه بر ديابت سيستم عصبي پا نيز درگير شود شيوع زخم پا به 7 درصد افزايش مي‌يابد. اگر فردي نيز دچار زخم پا بوده و زخم بهبود يافته باشد احتمال ابتلاي دوباره تا 50 درصد افزايش مي‌يابد.
 
وي افزود: 15 درصد افراد ديابتي دچار زخم پا مي‌شوند و اين زخم‌ها 14 تا 24 درصد احتمال قطع عضو را افزايش مي‌دهند.
 
ذاكركيش تصريح كرد:‌عوارض مزمني مانند درگيري عصبي پا ابتدا به صورت مورمور ‌شدن خود را نشان مي‌دهد و سپس به درد‌هاي شديد و پس از آن به بي‌دردي و بي حسي منجر مي‌شود.
 
وي ادامه داد: درد، سيستمي دفاعي است و وقتي بيمار درد را حس نمي‌كند ضربات كوچك در پا جمع شده و كم‌كم زخم ايجاد مي‌شود. پس از مدتي سيستم خودكار بدن نيز دچار اختلال شده كه علامت آن در پا كاهش تعريق و جريان سطحي خون است و در پي آن، پا دچار خشكي شده و شكننده مي‌شود.
 
 عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي جندي شاپور اهواز گفت:‌ شريان‌هاي محيطي نيز در بيماران ديابتي دچار اختلال شده و شريان‌ها تنگ و باريك شده و خون‌رساني كم مي‌شود. در پاي افراد ديابتي بيومكانيك پا نيز مختل مي‌شود. در پاي طبيعي انتقال فشار هست و در كل پا تعادل فشار برقرار مي‌شود ولي در افراد ديابتي اين فشار يكنواخت نيست و پا مستعد مي‌شود.
 
وي ادامه داد: عوارض ديابت از جمله درگيري چشم، درگيري كليه و ساير عوارض نيز در ابتلا به زخم پا موثر هستند.
 
ذاكر كيش خاطرنشان كرد:كنترل و درمان زخم پاي ديابتي سخت است، در حالي كه با چند نكته بسيار آسان مي‌توان از آن پيشگيري كرد. كنترل قندخون، كنترل فشار خون، چك كردن ته چشم، مراقبت و كنترل هر روز پا و تميز كردن آن از نكاتي است كه در پيشگيري از زخم پاي ديابتي بسيار اهميت دارد. شستشو با آب و صابور غير بودار و جلوگيري از خشكي پوست مي‌تواند تاثير زيادي روي سلامت پاي فرد ديابتي داشته باشد.
 
اين فوق تخصص بيماري‌هاي غدد عنوان كرد: پا بايد مرتب چرب شود، بهترين چرب كننده نيز وازلين است كه كرم آن در بازار موجود است. افراد نبايد با پاي خود رفتار پرخطر داشته باشند. كوتاه كردن ناخن به صورت هلالي ممكن است موجب زخم شود و ناخن بايد به صورت صاف كوتاه شود. هنگام حمام رفتن نيز ابتدا با آرنج آب را به حرارت مناسب رسانده سپس پاي خود را زير آن قرار دهند تا دچار سوختگي نشوند.
 
 وي افزود: افراد ديابتي نبايد حتي در منزل هم با پاي برهنه راه بروند و بايد حتما كفش يا دمپايي مخصوص داشته باشند. بهترين كفش براي اين بيماران كفش چرمي است كه راه هواي آن نيز باز باشد. همچنين بايد در هنگام صبح كه پاها كوچك‌تر هستند يك كفش و در هنگام عصر نيز يك كفش ديگر استفاده كنند.

آموزش پیشگیری از زخم پای دیابتی

آموزش پیشگیری از زخم پای دیابتی

اهمیت توجه به زخم پای دیابتی

×      مهمترین علت بستری بیماران دیابتی را تشکیل می دهد.

×      ناتوانی و اختلال در عملکرد را سبب می شود.

×      علت عمده آن ،از بین رفتن حس پا نوروپاتی و اختلال خون رسانی (عیب عروقی) می باشد.

×      زخم پا تهدیدی است برای قطع پا.

×      هزینه های درمان زخم پا و اقدامات ارتوپدی و قطع عضو بر پیکر بهداشت و درمان جامعه سنگین است.

×      با آموزش صحیح و کنترل قند، چربی و فشار خون می توان از ایجاد زخم پا در بیماران دیابتی جلوگیری کرد.

 

چرا پای بیماران دیابتی زخم می شود؟

یکی از عوارض دیررس بیماری دیابت نوروپاتی یا گرفتاری اعصاب است .شیوع این عارضه در بیماران دیابتی بین 12 تا 50 درصد ذکر شده  است.

شدت نوروپاتی با سن، طول مدت ابتلا به دیابت و چگونگی کنترل قند خون ارتباط دارد.

1

 

نوروپاتی به چندین شکل در بیماران دیده می شود ، شایع ترین فرم آن به صورت گرفتاری حس در پا می باشد که ممکن است به صورت درد، سوزن سوزن شدن و یا مور مور شدن در پاها بروز نماید و یا به صورت از بین رفتن حس درد و حرارت و حس درک موقعیت پا (عمق شعوری) تظاهر کند.

درک ارتعاشات کاهش یافته به طوری که آستانه درک ارتعاشات دیاپازون در اندام تحتانی افزایش یافته و احتمال ایجاد زخم بدون درد در پا را زیاد می کند.

از طرفی به علت گرفتاری اعصاب خودکار (سمپاتیک و پارا سمپاتیک) تعریق پا کاهش یافته و با گرفتاری اعصاب حرکتی ناحیه غضلات پا ضعیف و ناتوان می شود.

مجموعه عوامل فوق همرا با آترواسکلرزه عروق و کاهش خون رسانی پا عمده ترین علل مساعد کننده پای دیابتی برای بروز زخم می باشد.

عدم کنترل دیابت، دفاع بدن در برابر میکروب ها و ترمیم زخم را نیز مختل می کند.

 

چه افرادی در معرض خطر زخم پا هستند؟

به طور کلی افرادی که یک یا چند فاکتور از گرفتاری های زیر در آنان وجود دارد افراد در معرض خطر ابتلا به زخم پا می باشند .

- از بین رفتن حس پا

- نارسایی عروق پا

2

 

- تغییر فرم پا به علت فشار نا مناسب به پا

- گرفتاری سیستم اعصاب خودکار به علت کاهش تعریق و خشکی پوست

- محدودیت حرکات مفصلی

- چاقی

- تاری دید ( گرفتاری شبکیه به علت دیابت )

- کنترل نا مناسب قند خون، فشار خون و چربی خون

عدم رعایت بهداشت پا

- مصرف سیگار

 

آنچه باید بیمار دیابتی انجام دهد:

روزانه پاهای خود را از نظر وجود تاول، بریدگی، خراشیدگی یا ضایعات بین انگشتان بررسی نماید.

پاهای خود را هر روز بشوید و خصوصاً بین انگشتان را به دقت خشک کند.

قبل از شستشوی پاها درجه حرارت آب را با آرنج یا دماسنج بررسی کند.

در صورت وجود اختلال دید، یکی از اعضای خانواده یا یک دوست روزانه پاها را مشاهده کند.

در صورت خشکی پوست پاها، پس از شستشو و خشک کردن از کرم یا روغن نرم کننده استفاده کند.

3

 

جوراب های مناسب کتانی یا نخی بپوشد و روزانه آنها را تعویض کند. از پوشیدن جوراب های رفو شده یا پاره خودداری نماید.

هنگام خرید کفش دقت کند که کاملاً اندازه باشد. به جا باز کردن بعدی اعتماد نکند. جنس کفش باید چرمی باشد و خرید کفش در اواخر روز ( زمانیکه پاها بزرگترین اندازه را دارند)  صورت گیرد. کفش های ویژه قدم زدن و دویدن را پس از بررسی پزشک بپوشد.

قبل از پوشیدن کفش، داخل و کناره های آن را از نظر وجود مواردی چون جسم خارجی و سنگ ریزه بررسی کند.

هر 4 تا 6 ساعت کفش ها را برای استراحت از پا در آورد.

در فصل زمستان بیشتر احتیاط نماید و از جوراب پشمی استفاده کند. اطمینان داشته باشد که کفش ها برای جوراب های ضخیم به اندازه کافی جا دارد.

ناخن ها را به صورت عرضی کوتاه کند و هیچگاه آنها را از ته نگیرد.

در صورت وجود یک ضایعه جدید، قرمزی، تورم، درد پا یا هر گونه زخم یا تاول فوراً پزشک خود را آگاه کند و تا زمان معاینه پا ها را استراحت دهد.

کنترل دیابت را به خوبی برقرار نماید.

هر چه می تواند در مورد دیابت و آثار آن بر پاها بیاموزد.

 

آنچه نباید بیمار دیابتی انجام دهد:

* سیگار نکشد.

* از کیسه آب گرم برای گرم کردن پاها استفاده نکند.

* هیچوقت پا برهنه راه نرود. در صورت سردی پاها جوراب بپوشد و آنها را در معرض حرارت مستقیم قرار ندهد.

* بر روی سطوح داغ مانند شن های ساحل یا سیمان کنار استخر شنا راه نرود.

* مواد شیمیایی را برای بر طرف کردن میخچه و پینه به کار نبرد و از محلول های ضد عفونی قوی استفاده نکند.

* از نوار های چسبنده روی پا استفاده نکند.

* پاها را مدت طولانی در آب قرار ندهد.

* از کش یا بند جوراب استفاده نکند.

* بدون جوراب کفش نپوشد.

* صندل هایی که بین انگشتان حلقه دارند نپوشد

* میخچه و پینه را برش ندهد .

* پاها را روی هم نیندازد.

 

راهنمای عملی پای دیابتی

راهنماي عملي پاي ديابتي
مركز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم دانشگاه

مقدمه:  افرادي كه بيش از 10 سال است كه ديابت دارند، مردها، افرادي كه كنترل قند ضعيفي دارند، عوارض قلبي- عروقي، رتين و يا عوارض كليوي دارند، بيشتر از ساير بيماران در معرض خطر زخم پاي ديابتي مي‏باشند.
 شرايط زير در پاي ديابتي همراه با افزايش خطر قطع عضو است:  نوروپاتي محيطي و از دست دادن حس محافظتي (Protective)
 تغيير در بيومكانيك پا (درحضور نوروپاتي)
 مداركي دال بر افزايش فشار بر پا 0قرمزي و خونريزي در زير پينه(كالوس))
 تغيير شكل استخوان
 بيماري عروق محيطي (كاهش يا نبودن نبض)
 سابقه زخم يا قطع عضو
 پاتولوژي شديد ناخن
بيماريابي و تشخيص:
 تمام بيماران بايد ساليانه براي تشخيص شرايط پرخطر در پا، معاينه شوند. اين معاينه، شامل بررسي حس محافظتي (Protective)، ساختمان پا و بيومكانيك، وضعيت عروقي و پوست مي‏باشد. اگر بيمار چند عامل خطر داشته باشد، بايد از نظر پيدايش وضعيت‏هاي جديد و شرايط پرخطر مكرراً ويزيت شود. بيماراني كه نوروپاتي دارند، در هر ويزيت بايد پاي آنها مشاهده شود.
 بررسي وضعيت نورولوژيك پاي بيمار ديابتي در افراد كم‏خطر با استفاده از مونوفيلامان 10 گرم صورت مي‏گيرد. در اين تست مونوفيلامان 10 گرم، را به مدت 1-2 ثانيه با پوست كف پا در تماس قرارداده مي‏شود و در صورتي كه توسط بيمار حس نشود، حس محافظتي بيمار مختل تلقي مي‏شود.
 بررسي اوليه عروق محيطي پاي بيمار ديابتي شامل شرح حال وجود لنگيدن و بررسي نبض‏هاي پشت‏پايي است.
 پوست پا به ويژه بين‏انگشتان و زير متاتارس‏ها، معاينه شود.
 وجود قرمزي، گرمي يا تشكيل كالوس، نشان دهنده نواحي از آسيب بافتي پا است.
 دفرميتي استخواني، محدوديت حركت مفصل و اختلال راه رفتن و تعادل بيمار را، نيز بايد مورد توجه قرار داد.
درجه‏بندي واگنر در تشخيص شدت پاي ديابتي:
 Grade 0 عدم وجود زخم در پاي مستعد زخم ديابتي
 Grade 1 زخم سطحي كه ضخامت كل پوست را درگير كرده ولي بافت‏هاي زيرجلدي را درگير نكرده است.
 Grade 2 زخم عمقي كه به ليگامان‏ها و عضلات نفوذ كرده ولي بادرگيري استخواني و يا ايجاد آبسه همراه نيست. 
 Grade 3  زخم عمقي همراه با سلوليت و تشكيل آبسه كه اغلب همراه با استئوليت مي‏باشد.
 Grade 4  كانگرن لوكاليزه
 Grade 5  كانگرن منتشر كه كل پا را درگير كرده است.
 Grade 1,2  را مي‏توان بصورت سرپايي درمان نمود ولي از Grade 3 به بالا اغلب نياز به بستري و استفاده از آنتي‏بيوتيك وريدي مي‏باشد.
 از Cephalexin 500 mgQID يا Clindamyin 300 mg TDS مي‏توان به عنوان آنتي‏بيوتيك‏هاي خوراكي در Grade 2 استفاده نمود و در مطالعات معمولاً اين دو اثرات يكسان داشته است. درصورت عدم پاسخ به درمان‏هاي فوق نياز به بستري جهت استفاده از آنتي‏بيوتيك‏هاي وريدي مي‏باشد.
براي پيشگيري در افراد ديابتي كه عوامل خطرساز متعددي دارند، اقدامات زير توصيه مي‏شود:
 قندخون نزديك حد طبيعي نگهداشته شود، زيرا پيدايش نوروپاتي به تأخير مي‏افتد.
 سيگار بايد قطع شود تا عوارض كمتر گردد.
 در زمان مناسب به متخصص مربوطه ارجاع داده شود.
 درمان پاي ديابتي  بيماراني كه دچار نوروپاتي يا علايمي دال برافزايش فشار برپا هستند. بايد كفش مناسب بپوشند. به بيماران بايد در مورد از دست دادن حس پا و مشاهده روزانه پاها آموزش داده شود
 بيماراني كه دچار اريتم، گرمي و پينه در پا هستند، بايد كفشي بپوشند كه فشار را بر پا متعادل كند.
 كالوس بايد دبريد شود (به وسيله متخصص مربوطه)
 بيماران دچار تغيير شكل استخوان، بايد كفش‏هايي كه عرض زياد و عمق زياد دارد، بپوشند يا كفش مناسب براي آنها تهيه شود.
 از نظر بررسي عروق محيطي، شرح حال لنگيدن در بيمار سوال شود و نبض‏هاي پا لمس شود و اندكس مچ پايي- بازويي (Ankle- Brachial Index= ABI) اندازه‏گيري شود و در صورت نياز، بررسي عروقي، دارودرماني و يا اقدام جراحي انجام شود.
ميزان نرمالABI  بين 3/1-1 مي‏باشد. درصورتيكه كمتر از 9/0 باشد به احتمال 95% درگيري عروق محيطي در آنژيوگرافي تأييد خواهد شد. در كسانيكه عروق محيطي آنها كالسيفيه و non compressible باشد اين ميزان به بالاتر از 3/1 افزايش خواهد كرد.
 بيماراني كه سابقه زخم پا داشته‏اند، بايد از نظر عوامل مساعد كننده بررسي شوند.
 بيمار از نظر خشكي پوست و عفونت قارچي بررسي شود.
درمان بيماران ديابتي داراي زخم پا، در الگوريتم 3 آورده شده است.
پيشنهادها براساس Evidenced- Based Medicine
 تمام افراد ديابتي، بايد ساليانه از نظر تشخيص گروه پرخطر، معاينه شوند، كه شامل بررسي حس محافظتي، ساختمان پا، بيومكانيك آن، بررسي وضعيت عروقي و پوست پا مي‏باشد.
 بيماراني كه يك يا چند عامل خطر دارند، از نظر پيدايش ساير عوامل خطر مكرراً بررسي شوند.
 بيماراني كه نوروپاتي دارند، در هر ويزيت پاي آنها مشاهده شود.
 در افراد كم‏خطر بررسي وضعيت نورولوژيك با استفاده از آزمون مونوفيلامان است.
 بيماران ديابتي و پرخطر از نظر زخم بايد با توجه به عوامل خطر و درمان آن آموزش داده شوند.
 بيماريابي اوليه براي عروق محيطي شامل پرسيدن شرح حال لنگيدن و بررسي نبض‏هاي پا است و نيز چون بسياري از بيماران مبتلا به عروق محيطي بدون علامت هستند، اندكس مچ پايي- بازويي را بايد تعيين نمود.
پاي سالم
1- مونوفيلامان را به خوبي حس مي‏كند.
2- زخم ندارد
3- دفرميتي ندارد.
4- سابقه زخم يا قطع عضو ندارد.
پي‏گيري پاي سالم
1- جلوگيري از پيدايش زخم.
2- مراقبت بيمار از پا.
3- اگر هر گونه تغييري در پا حاصل شد، مجدداً گروه‏بندي شود.
پاي ناسالم1- سابقه زخم قبلي يا قطع عضو.
2- عدم حس مونوفيلامان وجود دارد.
3- دفرميتي وجود دارد.
4- علايم ناشي از فشار به پا (اريتم)
5- بيماري عروق محيطي (كاهش يا نبودن نبض)
6- تغيير شكل در ناخن‏ها.
7- ABI (اندكس مچ پايي- بازويي) مختل.
پي‏گيري پاي ناسالم1- جلوگيري از پيدايش زخم
2- كفش و جوراب مناسب
3- در صورت تغيير وضعيت پا، مجدداً گروه‏بندي شود.
4- در هر ويزيت، پاي بيماران مشاهده شود.
زخم فعال ساده
1- سطح زخم كمتر از 2 سانتي‏متر و عمق آن كمتر از 5/0 سانتي‏متر باشد.
2- علايم سيستميك ندارد
3- وضعيت عروقي مناسب است.
پي‏گيري زخم ساده  درمان زخم ساده (به صورت سرپايي). در صورت عدم بهبودي در طي 2 هفته، معرفي به متخصص.
زخم فعال بزرگ
1- زخم عميق با مساحت بيشتر يا مساوي 2 سانتي‏متر و  عمق بيشتر يا مساوي 5/0 سانتي‏متر وجود سلوليت.
2- بيماري عروقي دارد.
3- علايم سيستميك دارد.
زخم بزرگ  درمان زخم بزرگ (بصورت سرپايي) اگر در عرض 1 هفته بهبودي حاصل نشد ارجاع به متخصص.
بررسي وضعيت پا بيمار ديابت نوع يك يا دو
 وجود دفرميتي استخوان، انگشتان چكشي، هالوس والكوس، هالوس واروس، پاي شاركو.
 اولسر، تروما، قرمزي، عفونت و قارچ
 بررسي وضعيت نورولوژيك با مونوفيلامان 10 گرم
 گردش خون ضعيف
 علايم ايسكمي (لنگيدن، بررسي نبض‏ها، اندكس مچي- بازويي).
 آمپوتاسيون
آيا زخم وجود دارد؟
1- بلي: درمان زخم پاي ديابتي (الگوريتم 3)
2- خير: آيا هيچكدام از شرايط زير وجود دارد؟
 تغيير شكل پا و زخم.
 عدم حساسيت به مونوفيلامان در هر ناحيه‏اي از كف پا (به جز پاشنه)
 اندكس مچ پايي- بازويي كمتر از 8/0
 سابقه زخم و قطع عضو
در صورت وجود شرايط بالا:
 اگر تغيير شكل پا وجود دارد به متخصص پا ارجاع شود.
 اگر تغيير شكل ناخنن و يا پا و يا پينه وجود دارد، مراقبت از پا انجام شود.
 اگر علايم نوروپايي بدون تغيير شكل پا وجود دارد، انتخاب كفش و جوراب مناسب آموزش داده شود. در مورد پوشيدن كفش نو مراقبت‏هاي بعمل آمده براي جلوگيري از پيدايش تاول آموزش داده شود. در بيمار نوروپاتي، پا را لمس كند. در صورت وجود افزايش فشار در كف پا (اريتم، گرمي يا كالوس)، كفش مناسب درجهت تعديل فشار بپوشد.
 در صورت وجود كالوس، توسط متخصص دبريد شود.
 اگر بيمار شرح حال زخم پا دارد، از نظر عوامل زمينه‏ساز زخم بررسي شود.
 براي خشكي پا و ضايعات قارچي پا، درمان مناسب انجام شود.
 اگر بيماري عروقي وجود دارد، جهت بررسي كامل به متخصص ارجاع شود و برنامه ورزشي، دارو و جراحي در صورت نياز انجام دهد.
 كنترل دقيق قندخون.
آموزش بيمار
 پا را روزانه مشاهده نموده و در صورت آسيب و يا غير طبيعي بودن پا گزارش نمايد.
 مراقبت از پوست، ناخن، پوشيدن كفش و جوراب مناسب، كنترل دقيق قند خون و قطع سيگار
بيماراني كه دچار زخم پاي ديابتي هستند.
بررسي زخم اندازه‏گيري عرض و عمق زخم
 درجه حرارت، شمارش سلول‏هاي خوني (تعيين تعداد گلبول سفيد خون)
 وجود عفونت فضاي عمقي: آبسه، استئوميليت و گانگرن
 فقدان نبض‏هاي محيطي
 علائم ايسكمي
 اندكس مچ پايي- بازويي
زخم بزرگ
 بستري در بيمارستان جهت دبريدمان جراحي
 كشت از نظر عفونت
 پانسمان استريل
 فشار بر روي پا داده نشود
 اگر عفونت فضاي عمقي وجود دارد
 آنتي‏بيوتيك تزريقي براي استاف و استرپتوكوك
 بررسي كامل عروقي در صورت علايم ايسكمي و بررسي علايم از نظر استئوميليت
پيگيري زخم بزرگ:1- پي‏گيري روزانه تا زخم بهبود يابد.
2- مشاهده روزانه پا، گزارش تغيير وضعيت پا، مراقبت از پا، پوست، ناخن، اجتناب از خيساندن پا و كنترل دقيق قند.
زخم ساده:
زخم سطحي كوچك بدون عارضه: دبريدمان هفتگي، تعويض پانسمان استريل، محدود كردن فشار وارده به پا، بررسي پا در هر شب و در صورت وجود اگزودا و يا سلوليت محدود، آنتي‏بيوتيك خوراكي ضد استاف و استرپتوكوك.
پي‏گيري زخم ساده  بيمار هر هفته تا بهبود كامل زخم ويزيت شود و سپس معاينه كامل انجام شود و در هر ويزيت وضعيت پا بررسي شود.
پي‏گيري آموزش بيمار
 مشاهده روزانه پا، گزارش هر گونه آسيب و يا مورد غيرطبيعي در پا، پوشاندن مناسب پا و مراقبت از ناخن، پوست و پنبه پا، اجتناب از خيساندن پا و كنترل دقيق قند خون، درصورت عدم بهبودي در طي دو هفته، در گروه زخم بزرگ، قرار داده شود.

	::
ا	::
	::
	::
	::
	::
	::
	::
	::
	::
	::
	::

 
 
 
 
 

اطلاعیه

 

اطلاعیــه

زخم پای دیابتی راجدی بگیریم

 

مرکزمشاوره و ویزیت رایگان

 درمان وپیشگیری از زخم پای دیابتی

تحت نظر تیم پزشکی

 

جهت نوبت دهی وکسب اطلاعات بیشتر به سایت ZAKHMEDIABETI.BLOGFA.COMمراجعه ویاباتلفنهای 9-44669077وتلفن همراه[phone] تما س حاصل فرمایید.

تهران-اکباتان-فاز2-بلوک5-مجتمع پزشکی وخدماتی خانه دیابت

ادامه نوشته

نانـــو چیست؟

فناوري نانو عبارت است از هنر دستکاري مواد در مقياس اتمي يا مولکولي و به خصوص ساخت قطعات و لوازم ميکروسکوپي (مانند روباتهاي ميکروسکوپي) همچنين ، توانمندي توليد مواد، ابزار و سيستم هاي جديد با د ردست گرفتن کنترل در سطوح مولکولي و اتمي واستفاده از خواص آنها است که در آن سطوح ظاهر مي شود . فناوري نانو يک رشته جديد نيست، بلکه رويکردي جديد در تمام رشتـه هاست . 

ادامه نوشته

تعدادی از بیماران دیابتی مبتلا به زخم پا که بهبود یافته اند...

تعدادی از بیماران دیابتی مبتلا به زخم پا که بهبودی کامل یافته و از قطع پای آنان جلوگیری شده است.

(ادامه مطلب حاوی عکس هایی از زخم پای دیابتی می باشد.)

(درصورت تمایل مشاهده فرمایید...)

ادامه نوشته

دیابت چگونه میتواند به پاهای من صدمه بزند؟

صدمه و تخريب اعصاب

يكي از اين مشكلات، صدمه و تخريب اعصاب موجود در پاها مي‌باشد. با تخريب اعصاب احساس درد، گرما و سرما و فشار در پاها از بين مي‌رود. بنابراين زخم، بريدگي و يا هر آسيب ديگري، با تأخير ترميم مي شود و در صورت عدم رسيدگي و توجه به سرعت وسيع‌تر و بدتر مي‌شود.

 

جريان خون ضعيف 

دومين مشكل زماني اتفاق مي‌افتد كه جريان خون كافي به پاها و انتهاي انگشتان پا نرسد. جريان خون ضعيف باعث مي‌شود كه زخم پاها بدتر شده يا سبب ايجاد عفونت شود. اين مشكلات، بيماري‌هاي عروق محيطي ناميده مي‌شوند.

 

زخم های دیابتی

زخم‌های دیابتی، جراحت‌هایی در پوست، چشم، اعضای موکوسی و یا یک تغییر ماکروسکوپی در اپیتلیوم نرمال افراد دیابتی تیپ ۱ و ۲ می‌باشد. بیش از ۷۵ ٪ افراد دیابتی، مبتلا به زخم‌های دیابتی هستند که در امریکا بیش از ۸۰ ٪ آن‌ها منجر به قطع عضو می‌شوند که در صورت مراجعه به خوبی درمان می‌شدند.

زخم‌ها در هنگام بروز، مستعد عفونت هستند (اگرچه عفونت به ندرت در اتیولوژی زخم‌های دیابتی دخالت دارد) .این جراحت‌ها معمولا به دلیل زخم‌های اولیه، التهاب، عفونت و یا شرایط دارویی ایجاد می‌شوند که سلامتی را به‌خطر می‌اندازند.

به طور کلی افرادی با سابقه دیابت بیش از ۱۰ سال، جنس مذکر(مردها)، عوارض قلبی‌عروقی، عوارض کليوی، بيشتر از دیگر بيماران دیابتی٬ در معرض خطر زخم پای ديابتی می‌باشند. دیگر دلایل ایجاد این زخم‌ها شامل عفونت ثانویه(باکتری، قارچ و یا ویروس) و ضعف شدید بیمار می‌باشند.

 

ادامه نوشته

ایجاد زخم پای دیابتی

ايجاد زخم

تركيب دو و يا تعداد بيشتري از عوامل خطر كه شرح آن‌ها در صفحات قبل آمد در نهايت باعث ايجاد زخم در پاي ديابتي خواهند شد. مطالعات گوناگون مهم‌ترين تريادي كه منجر به ايجاد زخم مي‌شود را نوروپاتي محيطي (فقدان حس)، دفورميتي (پنجه‌اي بودن شست‌ها)، برجستگي سر متاتارس‌ها و تروما (ناشي از كفش و يا فشارهاي مكرر) مي‌دانند. مثال ديگر براي يك مسير دو قسمتي براي ايجاد زخم، نوروپاتي محيطي و تروماي مكانيكي (مانند فرورفتن ميخ در پا) و يا نوروپاتي محيطي و تروماي گرمايي (استفاده نامناسب از مواد شيميايي براي درمان ميخچه يا هنگامي كه يك بيمار با پاهاي بي‌حس از كيسه آب گرم استفاده مي‌كند) است.

  

ادامه نوشته